Blijven onthouden (12-2-26)

Blijven onthouden 12-2-26

Heb ooit heel wat hokbezoeken afgelegd. De eerste, als prille dertiger, met Japanners. Vooral met Kayama, maar die naam zal weinigen iets zeggen.
Trouwens Japanners? Waar zijn ze gebleven vraagt een mens zich af.
Het antwoord is simpel: Duivensport heeft er niets meer om het lijf.
Megahokken, ruzies en geld eisten hun tol.
Nog in de vorige eeuw was ik tijdens mijn hokbezoeken vaak vergezeld van Harrie van Boxmeer, Mike Ganus.
Deze eeuw was vooral Willem de Bruijn reisgenoot.
Hoe je zo lang goede contacten kunt onderhouden? Wel, elke vriendschap heeft als basis elkaars gebreken accepteren of respecteren.

OMGEKEERD
Maar laten we beginnen met het omgekeerde. Bezoeken aan mij, zoals dat van wijlen de baas Jan H.
Jan had ergens gehoord dat ik er geen zin meer in had en bood me een aardige wekelijkse vergoeding aan. Dat was in 2011.
Ik zei dat ik niet op geld piste, maar ook dat het steeds meer bijzaak werd.
Dat Rik inmiddels een aardig kweekhok moest hebben en ik wel eens iets van het beste zou willen. ‘Komt goed’, zei Jan, ‘zal de Miel met een koppel jongen sturen’. Het duurde lang, maar Miel kwam.
Hij had een mandje bij zich maar toen ik zag dat er maar èèn duif in zat, viel dat wat tegen. Dat veranderde snel. Toen ik de duif in handen kreeg was ik blij dat het er geen twee waren.
De duif kon me helemaal niet bekoren. Zo’n duif een versterking? Ja dus. Er kwam maar een goede uit, maar wat voor een. Vloog van een keiharde Argenton op de verste afstand van Argenton zelfs 10 minuten vooruit en 1e Nationaal zone.

KAYAMA
In Japan waren vooral de (fond)duiven van Nico Volkens populair.
Nico had ze weer van Sam de Jong.
De Nationale winnaar Sint Vincent kon jaarlijks op Japans bezoek rekenen en ook de winnaar van Nationaal Orleans jonge duiven.
Op een zaterdag was ik met Kayama op weg naar Volkens, die woonde in Bergen aan Zee, ten noorden van Amsterdam.
In Noord Holland vloog men die dag Bourges. Duiven hadden de wind tegen en groot was mijn verbazing toen ik zag hoe ze in grote getalen noordwaarts de snelweg volgden. In die tijd kon je lezen dat onderzoeken hadden uitwezen dat postduiven op hun thuisreis de snelweg volgden en bossen ontweken. Daar is toen flink om gelachen, maar vanaf toen ik niet meer.

ZEELAND EN DE KUST
Wat elke Zeeuw al lang wist zag ik nu zelf tijdens een van mijn vele fietstochten in Zeeland: Duiven steken bij voorkeur het water over waar dat het smalst is. Of waarover een brug ligt. Het spreekt voor zich dat mensen die daar pal ‘achter’ wonen zeker niet benadeeld zijn.
Langs de Belgische kust hebben we ook gefietst maar niet lang.
Veel fietspaden zijn er even slecht als het eten in sommige restaurantjes in Nederland. Wat daar op ‘vliegdagen’ opviel was hoe veel duiven over de duinen of die hoge huizenrijen aan de kust noordwaarts vlogen.
In het binnenland zag je geen duif vliegen, over zee evenmin. Ze vlogen dus niet naast elkaar maar achter elkaar.
Een fondspeler uit Kalmthout had weer een andere ervaring.
Die had enkele duiven een gps ring om gedaan waaruit bleek dat ze op hun thuisreis om het Antwerpse havengebied heen vlogen.
Het spreekt voor zich dat al die ‘omwegen’ invloed hebben op de uitslagen.

VLAANDEREN
Enkele hokbezoeken zijn me altijd bij gebleven.
Zoals naar die voor ons (ook W de Br) onbekende Belg. ‘Waar komen we nu toch terecht?’ ging door ons heen toen we de enorme oprit opreden naar die enorme villa.
Maar amper zaten we of onze gastheer zei: ‘Dat is dan 100 euro samen, mannen.’
De Belg verduidelijkte: ‘100 Gedeeld door twee is voor ieder 50 euro.’
We waren verbijsterd. Was dat een grap?
We legden elk een briefje van 50 op tafel en niks geen grap.
Zonder blikken of blozen pakte hij het geld en stak dat in zijn zak.
Het was om een concours te steunen, hoorden we later. Heb er geen boterham minder om gegeten, maar tot een reportage is het nooit gekomen.

MIDDEN BELGIE
Die andere Belg was Willem zijn idee. Een aardige kerel die op de GHF enorm kon uithalen. Hij en Willem besloten een ronde jongen uit te wisselen. Amper te geloven maar het werd voor beide een fiasco.
Het jaar nadien verkocht de man. Over de Bruijn duiven werd niet gerept.
Ongeveer 40 de Bruijn duiven en allemaal slechte? Hmm.
Hij had nu ook heel andere duiven dan een jaar eerder. Dat kan natuurlijk, maar toch..

NOG
Zelf had ik een andere gewezen nationale kampioen voor gesteld.
Een combinatie die al zo lang zo goed speelde dat je met die duiven niet kon mislukken. Althans, zo zou je denken. Willem bestelde er 40.
Toen we die op gingen halen zaten er zo’n 60 klaar in de manden, ik moest maar kiezen. ‘Soep’ fluisterde ik toen ik de eerste duif in handen kreeg. Geen probleem, er was nog genoeg te kiezen.
De volgende duif was even zorgelijk. Weer ‘soep’ en ook de volgende.
Na de zevende ‘soepduif’ keken we elkaar vertwijfeld aan.
De kampioen moest dat gezien hebben want de spanning was te snijden met nog niet een goed gekeurde duif in de mand van Willem.
Maar afspraak was afspraak, W betaalde en toen maar hopen dat we er helemaal naast zaten. Niet dus. En het bevestigde mijn mantra dat een slechte makkelijker te onderkennen is dan een goede.

OMMETJE
Het was, ik meen in 2012, dat ik tegen W zei: ‘Het hoeft niet altijd Belgie te zijn. Zullen we in Hoeven eens Orleans gaan letten? Daar is ene Theunis goed bezig’.
Ik moest wel even iets afgeven bij dorpsgenoot J Gilles.
Johan: ‘Jullie gaan ergens Orleans letten zeker? Bespaar je die rit. Voor een vroege duif moet je hier zijn.’
’s Avonds op TT: Nationaal Orleans: 1 J Gilles B N.

ANDERS
Dan is er die onbekende Vlaming die Leutenez ooit had aanbevolen omdat hij geregeld een exceptioneel goede duif fokte.
Bij hem werden een 14-tal jongen gehaald. Daaronder enkele redelijke maar ook een uitzonderlijk goede. Als vlieger en als kweker.
Een super op veertien? Was missie geslaagd bij Gilbert.
Buurman Bas won met een nazaat nog een NPO vlucht.
Lekker als je goed speelt maar bij velen zou je de voorgeschiedenis eens moeten weten. Willem gaf geen dwaze prijzen en kocht ze per mand.
Dat beviel hem goed. Bas kocht de super zelf. En dat beviel ook.
Het is het dilemma tussen goed en gek, zegt een maat soms. Of weer maar eens het verhaal van de vele wegen die leiden naar…