Ga direct naar de inhoud.

Geen groentje meer

De leeftijd dat een man zijn prostaat af en toe eens moeten laten nazien heb ik al lang bereikt.

De prostaat is een natuurlijke vijand van ouder wordende medemannen. Het is zeker niet de enige. Mijn eerste was de spiegel die me dagelijks toonde hoe mijn weelderige gitzwarte haardos plaats maakte voor grijs om uiteindelijk te verdwijnen. En er rimpels die als rivieren over mijn gelaat slingerden voor in de plaats kwamen. Maar je blijft een man he.
Terwijl mijn oog viel op een ‘nbbb type’ (no brains, big breasts’ type) hoorde ik iemand roepen ‘opzij ouwe lul of ik rij je van je sokken’.
Ik stond weer met beide voeten op de grond. Mannen die ouder worden zijn vaak niet te benijden.

 NORMAAL?

Maar soms vind ik het leven dus wel leuk. Met name als de thermometer flirt met de 25 graden (30, zoals onlangs hoeft ook weer niet) en opwaaiende zomerjurken, korte broekjes en dansende T-shirts de aandacht trekken van elke gezonde sekse genoot. 

Ben je dan een viezerik?
Om van die twijfel verlost te worden ben ik gaan informeren en werd gerust gesteld. ‘Je bent een man’ zei de pastoor en ‘God heeft mannen zo gemaakt’.

Toen de hitte niet wilde wijken was er voor mannen niet veel meer aan.
Het werd te alledaags. Dan is duivensport toch wat anders.
Geen twee dagen hetzelfde. Altijd iets te doen en altijd weer nieuws. Goed of slecht.

 BEETJE JONG?
R Frost vertelt in zijn boek ‘the road not taken’ hoe hij tijdens een wandeling in het bos op een T-splitsing stuitte.
Hij twijfelde welke richting uit te gaan, het pad dat al veel bewandeld was of dat waarop nog weinigen hadden gelopen. 
Hij opteerde voor het laatste ‘and that has made all the difference’ zegt hij.
Ofwel hoe, als je een op het oog simpele keuze moet maken dat een heel mensenleven kan veranderen.
Iets soortgelijks gebeurde mij in 2005.
Heel mijn ‘duivensportleven’ had ik voor het gemakkelijke gekozen, voor het pad dat door de meeste bewandeld werd. Dat van het weduwschap met doffers.

‘Waarom speel je geen ‘dubbel’ vroegen vrienden van boven de rivieren die daarmee zelf heel succesvol waren.
‘Dubbel?’ Hmmm.
Zo lang zo goed gespeeld en dan het geweer van schouder veranderen?
Ik durfde niet goed want, zei Stan Raaymakers altijd:
‘Dubbel weduwschap IS het niet, dat wordt vooral in Duitsland en Noord Nederland gespeeld en daar zijn ze achter.’
Bij aankomst moet de duif door de partner worden opgewacht.’ Stan was een wijs man, maar het liet me niet los.

TOCH
- Het idee maar de helft duiven te moeten houden om met evenveel te kunnen spelen, sprak me enorm aan.

- De gedachte niet meer met duivinnen te hoeven leuren eveneens.

- Ook uit Zuid Holland hoorde ik alleen maar positieve berichten over ‘dubbel’.

- En dan was er die gast die ‘ouwe lul’ riep. ‘Ouwe lullen’ gaan niet mee met de tijd, durven niet  veranderen en zo wilde ik dus niet zijn.

Vanaf toen veranderde duivensport voor mij totaal. Ik bleef met hetzelfde aantal duiven spelen, maar het hokbestand halveerde. Als ik voorheen met 30 weduwnaars van start ging moest ik daar ook 30 duivinnen voor houden.
Vanaf toen hoefde ik maar 15 koppels (30 duiven) te houden om met 30 te kunnen spelen.
Minder voerkosten, meer zuurstof, minder stront, minder pluimen in de ruitijd, mensen wat een genot.

 CLUB

Ik had kleine duiven en de inmanders van dienst wisten het soms niet: ‘Is dit echt een doffer?’ Als een enorme uitslag werd gemaakt merkte men soms gekscherend op dat ze zo waren gekweekt om door de spijltjes van de manden te kunnen ontsnappen’.
Toen ik voor het eerst ook met duivinnen aan de inkorftafel verscheen werden ze helemaal in verwarring gebracht.  
De eerst getekende een duivin? En dan weer een duivin?
‘Wat ga je nu toch doen?’ werd me gevraagd. ‘Met al mijn vliegers spelen’, zei ik dan en men was tevreden.
‘Dat kon niks worden en wat meer evenwicht was goed voor de sport.’

Ik besefte terdege dat veranderen terwijl het toch goed ging mogelijk een kwestie zou zijn van de dood of de gladiolen. Het werden de gladiolen. Maar gaandeweg constateerde ik wel iets wat ik niet had verwacht. De doffers waren geen partij voor de duivinnen.
En weer werd het geweer van schouder veranderd. Want waarom zou je doffers nog blijven spelen als ze toch te kort komen?
Zo begon ik met de sport met duivers, later werd het ‘duivers en duivinnen’ (dus dubbel) en weer later alleen duivinnen.

 PIET
Die vlogen zo enorm dat Piet belde of hij  mocht komen ‘letten’. Vroeger had die duiven gehad, nu tijd en weer interesse. ‘Kom maar’ zei ik, ‘je gaat wat meemaken’.

Hij wist wat ik bedoelde. Hij had in die week de tuin hier onderhouden en als ik de duivinnen los liet kwamen sommige pas na uren terug. Helemaal afgepeigerd en soms alleen. De zon stond die dag hoog aan de hemel, de wind uit het noorden en ’s avonds de sportgenoten in de put. Het had duiven gehageld en die stormden binnen alsof de duivel ze in hoogst eigen persoon op de hielen zat.  
Piet had genoooten, kocht een hok en de club kreeg er een lid bij.

 ZO SIMPEL
Wat in duivensport ooit vanzelfsprekend was, weduwschap met doffers, is verleden tijd. Soms wordt zelfs speciaal vermeld als een winnende duif een doffer is. Vroeger deed men dat als het een duivin was.
Met duivinnen spelen werd de nieuwe trend.
Dat die het beter deden/doen dan doffers kan geen kwestie zijn van kwaliteit. Het systeem heeft er alles mee te maken. Of zou sprake kunnen zijn van een sterkere territorium drang naar de thuis haven bij duivinnen?

 TOT SLOT

Ik heb geen moment spijt gehad van de keuzes die ik maakte.  
Aanvankelijk is het even wennen maar het ongewone werd steeds gewoner.

Als ik dit typ is het weer zo’n bloedhete dag met veel bloot.
Ik kijk er niet eens naar. Alles gaat immers vervelen. Duivensport niet en lachen evenmin. Dat laatste doe ik nog als ik denk aan die serveerster met dat dialect. ‘Neemt U me-nu?’ vroeg ze. ‘Even wachten, eerst eten’ zei ik.
Want als man word je geboren en man zal je blijven. Althans de meeste.