Schaerlaeckens

Geen keus

'Jeetje! Wie we daar hebben! Schaerlaeckens ben jij het?'
'Helemaal' zei ik opgewekt.
Ik kon toch slecht zeggen dat ik het niet was nietwaar.
'Sjonge jonge. Dat is lang geleden. Vier jaar? Vijf?'
Ik wist het ook niet.
Wel wist ik dat hij toen nog niet die gekende vedette was van nu.
Gewoon een beter liefhebber.
Verbaasd keek ik om me heen. Wat een meubels. Wat een luxe ook.
Hij zag mijn verbouwereerde blik en een gelukzalige glimlach verscheen op zijn gezicht.
Hij trok diep aan zijn sigaar en blies de rook in een naast hem staande parkietenkooi.
'Ga zitten kerel.'

VER GESCHOPT
'Ja jongen, ik heb het ver geschopt he?'
'Dat kun je wel zeggen ja', antwoordde ik en ik meende het.
Maar hij ging verder.
'En die goede duiven heb ik gekweekt uit dezelfde soort die ik al zo lang heb. Jongen, als het pakt ben je vertrokken.'
Ja dat hij vertrokken was was geenszins overdreven.
'Weet je nog hoe trots ik vijf jaar geleden was toen ik mijn eerste duiven verkocht?'
Of ik dat nog wist. 25 gulden per stuk 'ving' hij toen.
Hij boog zich voorover, verlaagde zijn stem en fluisterde:
'En weet je hoe de zaken er nu voorstaan?'
Ik wist het niet maar had wel een vermoeden.
Vragend keek ik hem aan.

VIJFHONDERD
Vijfhonderd ringen heb ik verleden jaar gekocht jongeman!
'Vijfhonderd' riep hij nu met stemverheffing.
De parkieten amper bekomen van de sigarenrook die hen enkele ogenblikken eerder bijna verstikte kregen een tweede schrik te pakken. Zo hard brulde hij.
'En hier gaat geen jonge duif weg onder de vijfhonderd gulden.
Een bewonderend gefluit ontsnapte mijn tanden.
'Aha! Ik dacht wel dat je kon rekenen Schaerlaeckens. Ja jongen, al wat je hier ziet heb ik aan de duivensport te danken.
Mijn huis vrij, die auto die je buiten zag is betaald en mijn kinderen komen straks ook niets te kort.'
Met een minachtend gebaar wierp hij wat enveloppen op tafel.
Enveloppen met vreemde postzegels.
Ik keek naar de afzenders.
Lu Hung Lai. Tsjang der Ling. Huang Lin Sjeng.
Vol ontzag keek ik hem aan.
'Ja wie had zo iets vijf jaar geleden durven denken, in de tijd van je Merckx.'
'Wat? Mijn Merckx? Zal ik je eens wat zeggen slimmerik? Zo heb ik er nu vijf. Vijf duiven waarvan ik niet weet welke de beste is. Je moet van al die grote kampioenen de twee beste duiven eens van hun hok halen. Dan zijn ze nergens.
Ik heb er vijf! Vijf cracks! Wie heeft die nog?
'Niemand', moest ik bekennen. 'Niemand heeft vijf cracks.'
'Dat dacht ik ook jongen. Hier, kijk jij maar eens in mijn foto-boek dan kun je zien wie ik hier al over de vloer heb gehad, dan zet ik een lekker bakje koffie.'
'Is je vrouw niet thuis?' vroeg ik nieuwsgierig.
'Mijn vrouw?' Even betrok zijn gezicht.
'Wist je dat niet? 'Die is weg. En mijn dochter ook. Ach wat. Laten we het over de duiven hebben'.
Dat leek ook mij beter.

VIJFHONDERD
'Je hokken mogen er ook zijn hoor.'
'Niet dan? Als ik dat vergelijk met vroeger. Maar je moet tegenwoordig wel. Weet je dat was de grootste fout die ik vroeger maakte. Te weinig duiven. Dan ga je er aan.
En te veel duiven is al even erg.
Veertig weduwnaars heb ik nu. En er zullen er nooit meer komen.'
Dat klonk alleszins redelijk.
'Het kweekhok man. Daar moeten ze vandaan komen.'
Ook die logica was te volgen.
'Ik heb nu 40 kweekkoppels, die heb je echt wel nodig als je zo veel vraag hebt, maar het aantal vliegers mag je niet te hoog op laten lopen. Dan verlies je elk overzicht.'
'Hoeveel jongen kweek je dan elk jaar voor jezelf?'
'Een honderdtal. Die worden grondig gespeeld en daarna streng geselecteerd. Alleen de beste mogen overblijven.'
'Dus op vijf jaar heb je zo'n 500 jongen voor jezelf gekweekt?' waagde ik.
'Klopt ja. Dat moet daar zo'n beetje in de buurt liggen.
Voor mezelf he ! Want de rest...'
'Ja, ja, dat weet ik nu wel. En onder die 500 duiven bleken 5 goede te zitten?'
'Jij kunt goed rekenen jongen. En ik ben eerlijk, want weet je:
Zelfs de grootste kampioen kweekt oneindig meer slechte dan goede, maar de meeste zijn niet eerlijk. Ik durf daar gerust voor uitkomen.'

KASSA
'Dus jij hebt het zo ver gebracht omdat je goed kunt selecteren.
Omdat je een scherp mes hebt zoals je zegt.'
Zwijgend keek hij me na deze opmerking aan. Klikte enkele malen met zijn tong en schudde meewarig het hoofd.
'Schaerlaeckens ik dacht dat je slimmer was.
Het dringt nog steeds niet tot je door wat mijn naam hier en in het buitenland betekent he. Hier!'
Om zijn woorden kracht bij te zetten schotelde hij me een kladboekje voor vol met namen.
'Vijf jongen voor die.' 'Tien eitjes voor die.' 'Twintig late van de kwekers voor die.'
Dacht je dat ik duiven slachtte?
Elke duif die ik verwijder kost me 500 ballen jongen. Daar heb ik vroeger te hard voor moeten werken.

LOGISCH?
Ik voelde een rottig gevoel bij me opkomen, mijn maag begon te borrelen en besloot nu zelf het initiatief te nemen.
'Dus jij kweekt elk jaar zo'n honderd jongen voor je zelf, of zeg maar vijfhonderd op vijf jaar en je zegt dat je vijf goede hebt, of 1 goede per 100?'
'Nou en?'
'Vind je het dan niet een beetje overtrokken om 500 gulden per jonge duif te vragen? Als ik hier tien jongen zou kopen is de kans heel klein dat daar een goede bij zit. Maar dan ben ik wel mooi 5.000 gulden kwijt en jij 5.000 gulden rijker. Dat is niet niks.'
Mijn gastheer werd nu bepaald onvriendelijk.
'Maar heb ik verdomme ooit iemand gevraagd hier duiven te komen kopen? Dat doen ze zelf. En ik presteer nog. Ik ken anderen die alleen ras hebben, die geen platte prijs winnen. En die verkopen ook.'

RAS
Ik voelde dat hij een stuk minder zelfzeker werd.
Dit was het moment om door te gaan.
'Jij zei vroeger toch altijd dat je versterking moet halen bij
onbekende liefhebbers?
Nu ben jezelf beroemd om je Havenithduiven en klop je je op de borst dat je zo veel verkoopt. Hier klopt toch iets niet.'
'Jongen', (het gesprek werd nu echt ongezellig), jij moet eens goed naar me luisteren. Die goede duiven van mij stammen af van een onbekende liefhebber. En die had Havenithsoort.'
'Ja, maar die goede van jou zijn rood. Had Havenith dan ook rode?'
'So what? Ken jij iets van duiven of niet?
Als in mijn duiven tien procent ander bloed zit kan dat wel die rode kleur tot gevolg hebben, dat weet iedereen.
En wat is tien procent ander bloed? Mag ik ze dan asjeblieft nog Haveniths noemen. Als je bij koffie een scheut melk doet drink je toch ook nog koffie?'

DOM
'Okee, okee. Je hebt gelijk.
Maar er is toch een hoop dat niet klopt!
- Zou je zelf ooit 500 gulden geven voor een jonge duif of heb je die ooit gegeven?
Zeker weten van niet.
- Zei je zelf vroeger niet dat je geen duiven moest kopen bij iemand die veel kwekers heeft?
Nu heb je zelf veertig kweekkoppels.
- Heb je zelf niet altijd gepredikt dat naam en ras niets te betekenen hebben? Dat je daar niet moest zijn?
Nu heb je zelf naam en ras en verkoopt bij het leven.
Ik vind dat je veel veranderd ben.'
'Okay. Ik ben veranderd. Maar nu moet jij je eens de vraag stellen hoe dat zou komen? De duivenliefhebbers hebben me veranderd, de pers en alles er rondom heen. En als je niet meedoet blijf je tot in lengten van dagen een sukkel. Zo simpel is dat.'
Het is hier dat we elkaar vonden. Hij had gelijk!'