<html>
<head>
<title>Schaerlaeckens</title>
<meta http-equiv="Content-Type" content="text/html; charset=iso-8859-1">
<link rel="stylesheet" href="../schaerlaeckens.css" type="text/css">
</head>

<body bgcolor="#DCE7FF" text="#000000" leftmargin="6" topmargin="4" marginwidth="0" marginheight="0" background="../images/backgrnd.jpg">
<table width="600" border="0" cellspacing="0" cellpadding="0">
  <tr> 
    <td valign="top"> <p class="tekst8"><strong><font color="#003399"><em>

Jak zwycięsko lotować młódkami?

</em></font></strong></p>
      <span class="tekst4">
(część III)<br>
Janina Patas<br>
Piotr Patas<br><br>

Dawniej loty młódkami wygrywali najczęściej prawdziwi miłośnicy gołębi. Panowało przekonanie, że młódki najlepiej wracały do tych hodowców, którzy potrafili zbudować silną więź z ptakami, którzy wręcz „spali z gołębiami”. Ale czasy się zmieniły. Dzisiaj – „specjalista od młódków” to zupełnie ktoś inny. Dawne metody prowadzenia młódków uważa się wręcz za śmieszne. Miłośnicy ustąpili miejsca ekspertom, którzy nie pozwalają sobie na „miękkie serce” i na sentymenty. Dotyczy to wszystkich aspektów prowadzenia gołębi, w tym również kwestii karmienia. Jest regułą, że kto jest pod tym względem zbyt litościwy dla gołębi, kto ma zbyt hojne ręce, karmiąc ptaki zbyt obficie, ten nie osiągnie sukcesu. <br><br><b>
Karma nie powinna leżeć w karmniku </b><br><br>
Wielu hodowców narzeka na to, że ma płochliwe młódki. Wielu ubolewa nad tym, że ich gołębie nie są zdyscyplinowane i nie są im posłuszne. Główną tego przyczyną jest fakt, iż w karmniku cały dzień leży karma – uważa Schaerlaeckens. To podstawowy błąd. Zwierzę, aby żyć musi jeść – to zrozumiałe – dlatego pokarm jest środkiem, za pomocą którego można sprawować nad nim kontrolę. Dotyczy to zarówno koni, psów, delfinów i gołębi – nie ma tu żadnej różnicy. Gołębie nie kochają hodowcy dla jego „pięknych oczu”, ale zrobią wszystko dla jedzenia. One nie powinny być głodzone, ale powinny zawsze patrzeć tęsknie na hodowcę i puszkę z karmą, oczekując na jedzenie. Puszka z karmą i widok hodowcy powinny dla gołębia stanowić jedno. Pojawienie się hodowcy powinno być utożsamiane z jedzeniem, ewentualnie z przysmakami i ma być równoznaczne z sygnałem, że należy wchodzić do gołębnika. To ma działać na zasadzie automatu. Rzecz jasna, że zawsze może znaleźć się jakiś uparciuch, który nie zrozumie tej gry i nie będzie wchodził do gołębnika „jak burza” razem z większością. Można by pozwolić na to, by został takim na zawsze. Można czekać na niego, żeby po wielu błaganiach i nawoływaniach wreszcie wszedł. Potem zaś nagradzać go za to jego oporne zachowanie, ociąganie się z wejściem do gołębnika, karmiąc go obficie. Schaerlaeckens uważa, że nie ma lepszego sposobu na to, by w ten sposób zepsuć go na zawsze.<br><br><b>
Lekcja</b><br><br>
Zamiast nagradzać go za to, że ociąga się z wchodzeniem, trzeba udzielić mu specjalnej lekcji. Nie wszedł razem z innymi – nie dostanie nic. Dziś nie ma kolacji. Jeśli spośród 50 młódków, cztery nie reagują na wołanie, nie daj im jeść, pomiń jeden posiłek, nie daj ani jednego ziarenka – radzi Schaerlaeckens. Już następnego dnia będzie inaczej. Te cztery ptaszki będą robiły to, co zechcesz. Mam u siebie przed gołębnikiem młódków pewien rodzaj wlotu w postaci małej woliery. (patrz zdjęcie). W głębi jest okno. Gdy posłuszne młódki wejdą do gołębnika, zamykam to okno. Te, które nie weszły z innymi, muszą zostać na noc na zewnątrz. Zwykle wchodzą do tej woliery. Odwiedzający mnie hodowcy są zdumieni, gdy widzą gołębie pozostawione na noc w tej wolierze na zewnątrz gołębnika. To wcale nie dlatego, że o nich zapomniałem. Dobrze wiem, że je zostawiłem na zewnątrz. Zostawiłem je tam za karę. To jednak nie jest zbyt ostra kara, to konieczność. One nie zachorują, spędzając jedną noc na zewnątrz. Niech doświadczą trochę strachu, wtedy docenią, co znaczy spać spokojnie w bezpiecznym gołębniku. Gołębi od młodości trzeba uczyć dyscypliny i postępować wobec nich konsekwentnie. Nie wolno im ulegać, dostosowując się do ich zachowania. To one muszą przystosować się do wymagań i rygorów hodowcy. To on jest dowódcą, a gołębie jego żołnierzami. Żołnierz, który nie jest zdyscyplinowany, nigdy nie będzie dobrym żołnierzem. Uczenie dyscypliny jest nieodłączną częścią życia zwierząt domowych. Dyscyplina ta powinna przejawiać się w realizacji zasady: „Kto nie chce słuchać, będzie musiał ponosić tego konsekwencje”.<br><br><b>
Trzy etapy</b><br><br>
Gołębie należy uczyć dyscypliny wcześnie, ale nie zbyt wcześnie. Młódki Schaerlaeckensa przechodzą trzy etapy szkolenia. Przez pierwsze dwa miesiące młódki korzystają z wolności, latają do woli, zapoznając się z otoczeniem. Im więcej są na zewnątrz, tym potem są odważniejsze, mniej obawiają się czegokolwiek. Młódki – jak dzieci – wszystkim się interesują, wszystkiego muszą dotknąć, wszystko podziobać, poszarpać. To nie jest dobre, to ryzykowne, zwłaszcza, gdy dach jest płaski, a okapy są zakończone rynnami. Próbują tam „pokosztować” wszystkich śmieci, szlamów, pyłów. Ale najczęściej hodowca nie ma wyboru. Gołębnik ma tu, a nie gdzie indziej. Mimo wszystko młódki podczas pierwszych kilku tygodni życia powinny mieć sporo wolności. Jeśli się je zbyt wcześnie zdyscyplinuje, ograniczając im wolne obloty, potem łatwo będą się gubiły.<br><br>
W trzecim miesiącu życia Schaerlaeckens rozpoczyna drugi etap szkolenia młódków. Okres nieograniczonej wolności latania i obfitego karmienia dobiegł końca. Przez pierwszy tydzień ogranicza ilość karmy do tego stopnia, że „je podrywa” na jego widok. Schaerlaeckens uważa, że to im nie zaszkodzi. Ograniczenie karmy przez kilka dni działa oczyszczająco na przewód pokarmowy. Dzięki temu Ponadto młódki dowiadują się, kto nimi rządzi i czego od nich chce. Mają być grzeczne i zdyscyplinowane. Schaerlaeckens jest przekonany, że właśnie w tym okresie najwięcej się uczą. Młode ptaki chcą zaspokoić swoje apetyty, chcą zapełnić swoje żołądki, ale nie dostają wystarczającej ilości pokarmu. Zaspokojenie głodu kojarzą z hodowcą. Uczą się wtedy, że to zależy od hodowcy. I właśnie o tym powinny pamiętać całe życie. Ten zakorzeniony w młodości związek przyczynowo-skutkowy przyniesie później wiele korzyści. <br><br>
Po tym tygodniowym okresie ograniczeń bynajmniej nie można wrócić do dawnych zwyczajów. Młódkom nie powinno się już „popuszczać”. Powinny być nadal trzymane krótko. Odtąd dostają odmierzone dawki karmy, w sam raz tyle, ile potrzebują, nic więcej. Nie są głodzone, ale też nigdy nie objedzone. Zawsze jeszcze trochę zjadłyby. Latają dwa razy dziennie. A kiedy kończą oblot Schaerlaeckens je woła, by szybko weszły. Nie pozwala im wysiadywać na dachu, bo dachy są dla gołębi miejskich, a nie dla gołębi wyczynowych. Niektórzy hodowcy noszą zawsze w kieszeniach po kilka ziaren karmy (często są to orzeszki), częstując nimi od czasu do czasu swoje młódki. Jest to bardzo dobre. Ptaki wiążą się z hodowcą. <br><br><b>
Karma</b><br><br>
Skład mieszanki pokarmowej podawanej młódkom – zdaniem Schaerlaeckensa – nie jest tak ważny, jak to się powszechnie sądzi. Wskazują na to przykłady mistrzów, którzy karmią bardzo różnie, a mimo to wszyscy osiągają wybitne wyniki. Z całą pewnością więc o wyniku nie zdecyduje jeden, czy dwa procent dodatku takiego lub innego rodzaju ziarna. Nie znaczy to bynajmniej, że jej skład jest zupełnie bez znaczenia, że nie popełnia się w tej kwestii błędów. Karma dla młódków przede wszystkim nie powinna być zbyt ciężka, nie powinna zawierać zbyt wiele białka. Młódki Schaerlaeckensa po odstawieniu od rodziców dostają  „normalną mieszankę”. Tak określona jest w oryginalnym tekście. Jest to najprawdopodobniej odpowiednik naszej mieszanki lotowej. Nie jest to sam jęczmień, ale nie jest to też mieszanka dietetyczna. Zdaniem Schaerlaeckensa w firmowych mieszankach dietetycznych jest zbyt wiele małych ziaren. Młódki wprawdzie je lubią, ale nie powinny ich jeść w nadmiarze, ponieważ wywołują one kłopoty trawienne. Lepiej jest, gdy jedzą również większe ziarna. Mieszanka zawierająca większe ziarna np. z dodatkiem grochu, jako źródła białka, jest dla nich bardziej odpowiednia. <br><br>
Młódki Schaerlaeckensa są karmione jednakową mieszanką przez siedem dni w tygodniu. Kiedyś, przed laty, po locie gołębie karmił je mieszanką dietetyczną, potem zaś w kolejnych dniach stopniowo dokładał do karmy ziaren bardziej treściwych, zawierających tłuszcz, np. kukurydzę. Tak było w przeszłości. Odkąd pojawiły się problemy z wirusem Adeno/coli, Schaerlaeckens zmienił sposób karmienia. Obecnie przez cały tydzień karmi młódki jednakowo, ponieważ stwierdził, że podawanie im jednolitej karmy czyni je mniej podatne na zachorowania. Z tego samego powodu młódki – jego zdaniem – powinny pić jedynie czystą wodę bez jakichkolwiek dodatków. Gdy w wodzie są dodatki, ptaki mogą pić jej mniej, bo może im ona nie smakować. To zaś może zaburzać równowagę wodną w organizmie i sprawiać, że będzie on bardziej podatny na zakażenie wirusem. <br><br>
W dzień koszowania Schaerlaeckens podaje młódkom podwójną dawkę karmy. Karmi je jednak z samego rana. Zwykle trochę karmy zostaje aż do popołudnia. Widząc obfitość karmy w karmniku, młódki nie objadają się, a w momencie koszowania są tak w sam raz syte i napite. Młódki karmione bezpośrednio przed koszowaniem mają z reguły przepełnione wola. Są ociężałe i spragnione. <br><br><b>
Podsumowanie</b><br><br>
1.	W trakcie pierwszych trzech miesięcy życia, Schaerlaeckens karmi młódki suto mieszanką lotową, bez drobnych ziaren. W tym czasie korzystają z nieograniczonej wolności. <br>
2.	Po tym okresie, przez pierwszy tydzień, ograniczając ilość podawanej karmy, zaczyna uczyć ich dyscypliny. Karmi je skąpo i lekko. Nabierają wówczas szacunku do hodowcy.<br>
3.	Od tego momentu mają ograniczoną wolność latania. Muszą też opanować do perfekcji wchodzenie do gołębnika zaraz po zakończeniu oblotu. Nie ma mowy o wysiadywaniu na dachu. 
4.	Młódki przez cały tydzień są karmione tą samą mieszanką pokarmową.<br>
5.	Przed koszowaniem na lot młódki powinny być syte, ale nie objedzone. Dlatego rankiem otrzymują podwójną porcję karmy i pełne pojniki czystej wody. <br><br>
Na koniec Ad Schaerlaeckens zadaje retoryczne pytanie. Czy, aby skutecznie lotować młódkami, trzeba akurat tak postępować? Czy jest to jedyny i najlepszy sposób prowadzenia młódków? Niekoniecznie – odpowiada, ale jego młódki w ten sposób prowadzone wygrywają loty od wielu lat. Jest to więc z pewnością metoda – jeśli nie warta naśladowania, to na pewno godna uwagi.

        
</span> </p>
      <p><span class="tekst2">© Ad Schaerlaeckens </span> </td>
  </tr>
</table>
<p align="right"><img src="../images/schaerlaeckens.jpg" width="565" height="53"></p>
</body>
</html>
�